Józef Bek

Józef Alojzy Bek, znany także jako Józef Beck, urodził się 21 lipca 1867 roku w Białej Podlaskiej. Był prawnikiem, działaczem politycznym, społecznym i oświatowym oraz publicystą. Przez wiele lat mieszkał w Warszawie, gdzie pracował jako prawnik i działał w ruchu robotniczym. Zaangażował się w zakładanie Związku Robotników Polskich, a za działalność w tajnych organizacjach niepodległościowych został skazany na więzienie. Następnie przeniósł się do Galicji i osiadł w Limanowej.

W Limanowej pracował na rzecz samorządu, był sekretarzem Rady Powiatowej i wraz z żoną założył koło Towarzystwa Szkół Ludowych. Organizował biblioteki, Kółka Rolnicze i działania oświatowe. Należał do Ligi Narodowej i Stronnictwa Demokratyczno-Narodowego, a w 1914 roku związał się z ruchem legionowym. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wrócił z rodziną do Warszawy. W latach 1919-1920 był wiceministrem spraw wewnętrznych, zasiadał w Trybunale Stanu i kierował Związkiem Powiatów RP. Publikował na temat samorządu terytorialnego. Był ojcem Józefa Becka. Zmarł 12 grudnia 1931 roku w Warszawie.

Na podstawie artykułu „Józef Bek” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.