Jan Gawiński

Jan Gawiński, znany także jako Jan z Wielomowic Gawiński, był polskim pisarzem i poetą barokowym. Urodził się około 1622 roku, prawdopodobnie w Wilamowicach koło Krakowa, a zmarł w 1684 roku. Był związany z Białą Podlaską, gdzie uczył się w Akademii Bialskiej, filii Akademii Krakowskiej. Później służył jako dworzanin biskupa Karola Ferdynanda Wazy, a następnie zamieszkał w Krakowie. Ożenił się z Małgorzatą Lajtnerówną i pełnił w mieście różne urzędy, między innymi był superintendentem warzelni wielickiej i bocheńskiej.

Tworzył sielanki i fraszki, a także poemat Clipaeus Christianitatis, to jest Tarcz chrześcijaństwa, poświęcony Janowi III Sobieskiemu. Jest autorem zbioru Dworzanki albo Epigrammata polskie oraz cyklu Nagrobki. Napisał również łaciński wiersz Planctus na śmierć Krzysztofa Wilskiego i tłumaczył utwory Macieja Kazimierza Sarbiewskiego. Przyjaźnił się z Wespazjanem Kochowskim.

Na podstawie artykułu „Jan Gawiński” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.